هر بازیکنی، بدون توجه به اندازه بدنی خود، می‌تواند یک ریباندکننده مؤثر باشد و این یک اصل اساسی است که هر بازیکن جوان باید از آن آگاهی داشته باشد.

برخلاف کسب امتیاز که توسط یک نفر انجام انجام می‌شود، شانس ریباند کردن هر توپی که گل نشود، برای هر 10 بازیکن درون زمین وجود دارد؛ بنابراین تمامی بازیکنان نه تنها باید برای ریباند تلاش کنند، بلکه باید از ریباند کردن بازیکنان تیم مقابل نیز ممانعت کنند. هر بازیکن مسئول از کار انداختن بازیکن مقابل خود است. علاوه بر نکات اساسی در تکنیک ریباند، مهم‌ترین مسئله‌ای که باید به آن تأکید داشت، ایجاد انگیزه برای به دست آوردن توپ با تکنیک ریباند است.

ریباند کردن از زمانی که توپ از دست پرتاب‌کننده رها می‌شود، شروع می‌شود نه از زمانی که توپ به حلقه می‌خورد. به محض رها شدن توپ از دست پرتاب‌کننده، مدافع با انجام دادن باکس اوت مسیر مهاجم مستقیم خود به سمت حلقه را سد می‌کند: تماس با مهاجم، آرنج‌های باز کنار بدن (دست‌ها بالا یا پایین)، زانوهای خمیده و پاهای بازتر از عرض شانه‌ها (مانند حالت نشسته).