«من خواب می‌بینم، همه این‌ها خواب است باید برخیزم، کسی مرا بیدار کند. کاش کسی من را تکان دهد، کسی کاش سیلی به صورتم بزند من باید برخیزم.» قصد کرد مسیر دالان خواب‌هایی که آمده است را برگردد، از کاشی و آب و آیینه و چاه از رودخانه و جنگل و سُهره و شب پر ستاره بگذرد، شاید بیدار شد.

به خودش تکانی داد، سنگی به سنگینی کوه را در روی سینه‌اش احساس کرد، باید از شرش خلاص می‌شد، اگر زیر این سنگینی می‌ماند شاید تا ابد آنجا مدفون شود، با تمام قدرت از خواب برخاست، نور خورشید چشم‌هایش را گزید، به خودش سیلی زد، مبهوت شد، دوباره به صورتش دست کشید، ریش بلندی روی صورتش نشسته بود.«خوابم! این هم خواب دیگری است».

آیا هر آدمی لکه ‌دارد؟

این لکه‌ها کِی به ما سرایت کرد؟

از زمان هابیل و قابیل؟

این لکه یک زخم است یا یک نشانه؟

آدمیزادی که بی‌گناه و صاف و ساده چشم به این جهان گشوده، چرا دنیا را به جایی غیر قابل زندگی تبدیل کرده است؟

آدمیزاد با خصلت بد به دنیا می‌آید یا بعدا آن را اکتساب می‌کند؟

چرا یک کودک با دیدن کودکی دیگر ناراحت می‌شود، او را اذیت می‌کند و به او آسیب می‌زند؟